Jakie są najczęstsze zaburzenia jedzenia?

Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny objawia się stałym lękiem przed przytyciem, czyli zwiększeniem masy ciała. U kobiet o zaniżonej masie ciała, które nie chcą jej utrzymać nawet na dolnej granicy normy dla swojej płci, dochodzi do zatrzymania miesiączkowania przez minimum kolejne trzy cykle. Taka kobieta staje się wówczas niezdolna do zapłodnienia. Postępująca anoreksja doprowadza do wyniszczenia organizmu, zaników mięśniowych, zrzeszotnienia kości, łuszczącej i suchej skóry, zimnych i sinych kończyn, nadmiernie owłosionego ciała, spadku ciśnienia tętniczego oraz powolnej pracy serca.

Anoreksja dotyczy najczęściej osób w wieku dojrzewania i bardzo rzadko spotykana jest u osób po czterdziestym roku życia. Początki choroby są trudne do wykrycia, ponieważ chory dobrze radzi sobie w szkole i zazwyczaj nie jest osobą otyłą. Początkowa chęć zgubienia nadprogramowych kilogramów, przeradza się później restrykcyjną kontrolę nad ciałem. Chory cały czas postrzega siebie jako osobę grubszą od innych i dalej się głodzi, dodając do tego jeszcze nadmierną aktywność fizyczną. Takie połączenie doprowadza do spowolnienia metabolizmu i wielu szkodliwych powikłań zdrowotnych. Anoreksja dotyczy głownie kobiet, ale również męskie osobniki na nią zapadają. Są to wtedy głównie chłopcy z problemami orientacji seksualnej.

Anorektycy bardzo dużo myślą o jedzeniu i są też zazwyczaj bardzo głodni. Takie osoby ukrywają się ze swoją chorobą, broniąc swoich nawyków żywieniowych i zaprzeczając jakimkolwiek problemom z jedzeniem. Ich ciała jest tak nieestetycznie wyniszczone, że starają się je ukrywać poprzez noszenie za dużych ubrań. Anoreksja powoduje groźne powikłania: permanentne i dotkliwe zmęczenie, depresje, poważne problemy żołądkowe, obrzęki, uczucie zimna, myśli samobójcze. Anorektycy nie widza u siebie jakichkolwiek problemów z jedzeniem. Dopiero bliscy im ludzie reagują i kierują opornych do lekarza w celu uzyskania pomocy. Gdy anoreksja jest w zaawansowanym już stadium, proces leczenia jest trudny i długi, często nie obejdzie się bez hospitalizacji. Nawet jeśli pobyt w szpitalu nie jest konieczny, chory musi przejść długotrwałe i kompleksowe leczenie, które umożliwi mu powrót do normalnego funkcjonowania.

Opracował: https://cookandlove.pl/blog/nie-zoladkuj-sie-tak-czyli-o-tym-jak-poskromic-refluks.html